یونگه ولت- ترجمه رضا نافعی
در آینده دفع پناهندگان در دریای اژه بدست ناتو صورت خواهد گرفت. فعلا موضوع بحث این است که با کشتی های جنگی به تنهائی یا همراه با نیروی هوائی.
واقعیت این است که حضور ناتو در جناح جنوبی بیشتر تقویت خواهد شد. افنتخار این ابتکار را دولت ائتلاف بزرگ در برلین می تواند از آن خود بداند.
هنگام حضور صدراعظم مرکل در آنکارا این خبر در اختیار رسانه ها قرار گرفت. اما برای نمایندگان مجلس آلمان حتی یک ایمیل هم فرستاده نشد. قرار بر این نیست که نمایندگان مجلس در این مورد اظهار نظر بکنند، همانطور که برای فرستادن هواپیما های آواکس ناتو به مرز سوریه و ترکیه برای تقویت نیروی ضدهوائی ترکیه علیه روسیه نیز قرار نبود نظر نمایندگان نیز پرسیده شود. گرچه «بوندس تاگ»( پارلمان آلمان) در همان ساختمان » رایشستاگ» ( پارلمان آلمان در دوران امپراتوری آلمان) حضور دارد اما امروز برخلاف دوران امپراتوری، اعزام نیروی نظامی دیگربا نظر پارلمان هماهنگ نمی شود.
اشتاین مایر، وزیرخارجه آلمان، بلافاصله این خبر را تکذیب کرد و گفت :» ناتو نمی تواند در مدیریت مهاجرت پناهندگان نقشی بازی کند». اما مسئله درست همین است. ناتو باید از مرزهای خارجی اروپا در برابر پناهندگان حفاظت کند. این آخرین شانس مرکل است که به بهانه مبارزه با قاچاقچیان ، برنامه خود را برای محصور کردن مرزهای خارجی اتحادیه اروپا به کرسی بنشاند. از هم اکنون میتوان پیش بینی کرد که حزب سوسیال دموکرات نخست مخالفت خواهد کرد و بعد تسلیم خواهد شد. اگر جز این بشود چیزی است در حد معجزه.
اما هدف فقط انداختن ماشین نظامی ناتو به جان پناهدگان نیست . بطور کلی باید حضور ناتو در جناح جنوبی پاکت نظامی تقویت شود. هدف پس راندن روسیه است. و به این صورت ، دست آخر محاسبه درست از آب در می اید، فقط قربانیان حملات هوائی روسیه را مطرح و محکوم کنند و از قربانیان ائتلاف کشورهای عضو ناتو اسمی بمیان نمیاورند.
به میدان آوردن هواپیماهای بسیار خطرناک آواکس به معنی گذاشتن یک پا در میدان جنگ سوریه است. چون پرسش این است: چه خواهد شد اگر نیروی ضدهوائی – یک کشور عضو ناتو هواپیمای روسی را نشانه بگیرد؟
